Gözlerime, kulaklarıma inanamıyorum! Sel felaketine uğramış iş yerlerinin malları vatandaş tarafından yağmalanıyor. Arsızca sırıtan suratlarla, utanmadan, kameralara baka baka... Malları heba olmuş, belki de iflas durumuna gelmiş iş sahipleri kan ağlarken; diğer tarafta cesetler yerde yatarken... Hem de mübarek Ramazan günü...
İnanamıyorum!
Benim milletim mi bu? Yoksa ben başka bir memlekette mi yaşıyorum? Kâbus mu görüyorum yoksa! Aç köpekler gibi saldırıyor insanlar başkalarının zarar görmüş mallarına. Sanki babalarının mallarıymış, kendi haklarıymış gibi...
Hiç mi Allah korkusu kalmadı bu millette? Hadi diyelim Allah'tan korkmuyor; kuldan da mı utanmıyor? Bu millet benim milletim olamaz. "Anlı, şanlı" diye övündüğüm, "asil" diye gururlandığım milletim bu mu?
Anlayamıyorum! Sonradan mı böyle oldu bu millet, yoksa hep böyleydi de farkında mı değildik? Yoksa sadece küçük bir çapulcu takımı mı bu?
Utandım o meşum sahneleri görünce. Bu milletin bir mensubu olmaktan utandım. Bütün bu görüntüler dünyada yayımlandı. Dünyaya da rezil oldum. Kimsenin suratına bakamaz haldeyim. Hiç değilse gazeteciler, televizyoncular bu görüntüleri yayımlamasaydı. Yayımlamasaydı da utancımız kendi aramızda kalsaydı. Şimdi bütün dünya bizi göstererek "İşte Türk milleti!" diyecek. Nasıl bakacağız dünyanın yüzüne?
Utandım ey milletim; hem de çok utandım!
Yazıklar olsun!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder